เอ้อ...ไม่ต้องพูดพร่ำอะไรมากล่ะมาต่อที่ตอนที่สองเลย

Give me one day to be a boy PLEASE!! -02

โรงเลี้ยงม้าในพระราชพิธีของราชวังแห่งประเทศ***

"อ๊ะ? เมเมะจัง อย่าซนสิ เอ๊...ไปนอนดีๆตรงนั่นไป"

ชายหนุ่มหน้าตาสกปรกมอมแมม สวมเสื้อพลาสติกกันชุดสีตุ่นเก่าๆที่อยู่ข้างในไม่ให้เปื้อน มือทั้งสองข้างกำลังถือที่คราดพร้อมทำงานตลอดเวลา หันไปดุแมวสาวขี้เล่นที่กำลังเคล้าเคลียอยู่ที่ขา

"ว้า...เด๋วไว้ผมทำงานเสร็จแล้วจะไปเล่นด้วยน่า อย่างอนเลยนะ"

ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆขณะที่เมเมะจังเดินไปนอนบนกระสอบหญ้าแห้งอย่างไม่พอใจ

"นี่...ฮิทสึหงิ วันนี้มันเวรของฉันนี่นา นายจำวันผิดหรือเปล่า?"

"อ้าว พี่ซาคิโตะ ไม่หรอก ผมก็แค่อยากจะออกกำลังกายขึ้นมาน่ะ วันนี้ให้ผมทำแทนพี่ก็แล้วกันนะ"

"เอ้อ...ตามใจนายล่ะกัน งั้นฉันไปช่วยงานในวังนะ"

"อื้ม! แฮะๆ..."

ฮิทสึหงิยิ้มให้ซาคิโตะพร้อมกับชูสองนิ้วให้ ซาคิโตะซึ่งเป็นหนุ่มหน้าสวยผมยาวซอยไฮไลท์แดง รูปร่างสูงโปร่ง แขนขาเรียวยาวสง่าเหมือนหงส์ซึ่งอยู่ในชุดฟอร์มคนรับใช้ในวังในยิ้มแหยๆให้พร้อมกับหันหลังแล้วเดินกลับไป

ในบรรดาคนรับใช้กลางสนามด้านนอกมีซาคิโตะนี่หล่ะ ที่รูปร่างหน้าตาได้ที่และได้ดิบได้ดีเข้าไปทำงานในวังใน

ฮิทสึหงิเองจึงค่อนข้างชื่นชมซาคิโตะในฐานะพี่ชายอยู่มากพอสมควร

"เฮ้อ..." หลังจากเสร็จงานเก็บกวาดโรงเลี้ยงม้าแล้วฮิทสึหงิก็มานั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆกระสอบหญ้าแห้งที่เมเมะจังนอนรอยู่ เมื่อเมเมะจังตื่นมาเห็นฮิทสึหงิอยู่ข้างๆจึงกระโดดไปยืนข้างหน้าชายหนุ่มเพื่อที่จะเล่นด้วย

"เป็นไง...เหงามั้ย? ฮะๆ"

ฮิทสึหงิเล่นอยู่กับเมเมะจังอยู่ในโรงเลี้ยงม้าจนกระทั่งได้ยินเสียงล้อรถบดลงบนพื้นกรวดด้านนอกจึงรู้ว่า เจ้าชายอาโออิกลับจากเสด็จแล้ว เขาจึงต้องรออยู่ในโรงเลี้ยงม้าต่อไป จนกว่าเจ้าชายจะเสด็จเข้าวังให้เป็นที่เรียบร้อยก่อน...เพราะเป็นกฏของที่นี่ว่า ห้ามให้คนที่ทำงานรับใช้อยู่นอกวังเข้าใกล้ตัวเจ้าชายหรือเห็นหน้าเจ้าชายอย่างจงใจเป็นเด็ดขาด

ฮิมสึหงิตั้งแต่จำความได้ แม้จะอยู่ในเขตของพระราชวังแต่ก็ไม่เคยเห็นหน้าเจ้าชายเลย คงมีแต่รูปตามข่าวเท่านั้นที่ทำให้เค้าได้มีโอกาสเห็นหน้าของเจ้าชายบ้าง

แม้จะเป็นที่ทำงานอยู่ในเขตพระราชวัง แต่ก็ยังไม่มีโอกาสเห็นหน้าเจ้าชายตัวจริงเต็มตาซักครั้ง

จนกระทั่งเงียบเสียงฝีเท้า...ฮิทสึหงิจึงออกมาจากโรงเลี้ยงม้า ฟ้านั่นก็มืดลงพอดี

"อืมม์...คงได้เวลาอาหารเย็นแล้วล่ะ ไปกันเถอะเมเมะจัง ป่านนี้พี่ซาคิโตะรอจนหิวแย่แล้วมั้ง?"

เมเมะจังร้องตอบรับพร้อมกับเดินตามหลังฮิทสึหงิเข้าที่พักที่อยู่ด้านหลังพระราชวัง

ที่พักของฮิทสึหงินั่นอยู่กับซาคิโตะสองคน เป็นบ้านพักเล็กๆชั้นเดียวเหมือนกันกับคนอื่นๆที่รับใช้อยู่นอกวัง ฮิทสึหงิเข้ามาในที่พักก็ไม่เห็นซาคิโตะอยู่ในห้อง...สงสัยงานในวังจะยังไม่เสร็จ

"อืมม์...จวนได้เวลาที่จะต้องไปทานข้าวเย็นแล้วนะ งั้นเราไปทานกันก่อนดีกว่า ป่ะ เมเมะจัง"

เป็นที่รู้กันของฮิทสึหงิและซาคิโตะ หากใครกลับมาไม่ทันเวลาข้าวเย็นให้ไปทานก่อนเลยแล้วเจอกันที่โรงอาหาร ฮืมสึหงิจึงไปที่โรงอาหารกับเมเมะจัง

ที่โรงอาหารของพวกคนรับใช้จะทานรวมกันทั้งคนรับใช้ในและนอกวัง เวลานี้จึงเป็นที่พบปะกันของคนที่ทำงานทั้งในและนอกวัง ที่นี่จึงมักเต็มไปด้วยบรรยากาศของการพูดคุยกัน แต่ทันทีที่ฮิทสึหงิก้าวเท้าเข้ามาในโรงอาหาร เสียงพูดคุยกันที่จับศัทพ์ไม่ได้แทบจะหายไปครึ่งนึงในทันที

"อ่ะ..." ฮิทสึหงิหน้าแดงนิดๆ ขณะที่ค่อยๆก้มหน้าแล้วเดินเข้าไปต่อแถวรับอาหารเย็น

สายตาเกินครึ่งจับจ้องมาที่ฮิทสึหงิจนเค้ายิ่งประหม่าเข้าไปอีก เสียงคุยกันแทบไม่ได้ศัพท์เมื่อครู่เกือบจะกลายเป็นเสียงซุบซิบนินทาไปทั้งสิ้น

ฮิทสึหงิได้แต่ก้มหน้า มือกำชุดสีตุ่นเก่าๆของตัวเองไว้แน่น จนกระทั่งถึงคิวของเค้า เวรตักอาหารของวันนี้ยื่นอาหารเย็นให้กับเค้าอย่างไม่เต็มใจ มันกระฉอกออกมานอกภาชนะและหกรดมือเค้า

"โอ๊ะ...ร้อน!"

"นี่!! รับดีๆหน่อยไม่ได้หรือไง เห็นมั้ยดูสิ เปื้อนมือฉันไปด้วยแล้วนะ!!!" เธอตวาดใส่

"แต่...ผมเปล่านะ ผม ผม...ไม่ได้ตั้งใจนะครับ" ฮิทสึหงิหลับตาปี๋ พูดละล่ำละลัก "ผ...ผม ผมขอโทษครับ!"

"เออ! วันหลังก็หัดระวังให้มันมากกว่านี้หน่อยนะ ไอ้พวกนอกคอกอย่างแกน่ะ ได้มากินอาหารเย็นดีๆที่นี่ก็บุญแค่ไหนแล้ว!!"

"ครับ..."

"แล้วแกจะหลีกไปได้หรือยังน่ะ ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะ" ชายที่เข้าแถวอยู่ข้างหลังฮิทสึหงิสะกิดหลังเค้า

"ข...ขอโทษครับ ขอโทษ...ผมไม่ได้ตั้งใจ"

ฮิทสึหงิผละหนีออกมาหาที่นั่งที่อยู่ไกลผู้คนที่สุด เค้าวางถาดอาหารลง มือทั้งสองวางอยู่ที่ตัก ก้มหน้านิ่ง หลับตาแน่น น้ำตาคลอปิ่มที่หางตา

"อึก...อ๊ะ!"

ฮิทสึหงิสะดุ้งเบาๆเพราะมีคนตบบ่าเค้าเบาๆ

"ไง...เป็นอะไรไปน่ะ?"

"พี่ซาคิโตะ...ป่าวหรอกไม่มีอะไรหรอก สงสัยหญ้าแห้งที่โรงม้าเข้าตาน่ะ"

ฮิทสึหงิใช้มือทั้งสองข้างขยี้ตาแรงๆเพื่อความสมจริง ซาคิโตะอ้อมมานั่งที่นั่งตรงข้ามกับฮิทสึหงิ

"ใครแกล้งนายอีก..."

"อ่ะ...เปล่า ไม่ได้มีใครทำอะไรผมหรอก"

"..."

"จริงๆนะ..."

"...เฮ้อ...ถ้าฉันถามนายเอง นายคงไม่เปิดปากง่ายๆอยู่แล้วสินะ เอาเถอะ ฉันไม่กินนะวันนี้อ่ะ" เค้าเปลี่ยนท่านั่งเป็นขั่งไขว่ห้าง

"อ้าว..."ฮิทสึหงิทำตาโต"ไม่หิวเหรอทำงานมาทั้งวันน่ะ"

"ถ้านายไม่บอกว่าความจริงเป็นยังไงกันแน่ ฉันก็ไม่กิน.."

"บอกแล้วไงว่าไม่มีใครทำอะไรผมน่ะ"

"อย่ามัวแต่ขี้ขลาดอยู่เลยน่ะ ฮิทสึหงิ... ฉันรู้นะว่านายโดนแกล้งยังไงบ้างประจำน่ะ แล้วมือที่แดงน่ะ..."

ฮิทสึหงิรีบซ่อนมือไว้ใต้แขนเสื้อที่ยาวกว่านิ้วมือมาหลายเซนต์ แต่ก็สายไปแล้ว ซาคิโตะที่ไวกว่าคว้าข้อมือเค้าไว้

"โดนน้ำร้อนสิเนี่ย" เค้าพลิกข้อมือดูเบาๆ

"เปล่านะ นี่ นี่...ผมพลาดเองต่างหากล่ะ"

"ไม่งั้นจะหลบไปทำไมล่ะ? ไม่งั้นปกติถ้านายเป็นคนทำเองนายก็คงไม่ปิดฉันหรอก"

"ก็ผมกลัวพี่เป็นห่วงน่ะ"

ซาคิโตะถอนหายใจเบาๆพร้อมกับปีนขึ้นไปยืนบนโต๊ะ สายตาของทั้งโรงอาหารจับจ้องมาที่เค้าซึ่งกำลังตะโกนเสียงดัง

"ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ!!!!!! ใครกันเป็นคนราดของร้อนๆใส่มือฮิทสึหงิ?? นี่พวกนายทำงานอยู่ในที่สูงแท้ๆ แต่สันดานนี่ไม่ได้สูงตามงานที่ทำหรอกเรอะถึงยังคิดวิธีแกล้งกันเป็นเด็กปัญญาไม่มีแบบนี้น่ะ!!!!!"

"พี่ซาคิโตะ!!"

to be con~